Schaatsers zelf laten opdraaien voor redding?

‘Schaatsers moeten redding zelf betalen’

Zo ongeveer alle nieuwsdiensten gebruiken dezelfde feed over de uitspraak van de Alphense brandweercommandant. Deze is het zat en wil dat de reddingskosten die zijn brandweer maakt om schaatsers te ‘redden’ verhaald worden op degenen die gered moeten worden.

Dat roept bij mij vragen op:

  1. Wat doe je met een redding die niet helemaal 100% succesvol afloopt?
  2. Wat doe je met een reddingsactie waar niet om gevraagd is? En sterker: waarvan je ook wel kon nagaan dat die niet nodig was?
  3. Wat doe je met de rechter die een dergelijk plan (terecht) gelijk bij het vuil zal zetten?

Ik zal de eerste twee vragen maar in het midden laten, want het lijkt me duidelijk dat de kort-door-de-bocht stellingname van de Alphense brandweercommandant daar al flink in de problemen komt. Maar goed, dan blijven de noodzakelijke en succesvolle acties nog gewoon overeind.

Waarom zal de rechter in mijn ogen niet meewerken? Net als gold in het arrest Brandweer Vlissingen (HR 11 december 1992, NJ 1994, 639) voorziet de Brandweerwet niet in een dergelijke kostenverhaal. Een ding is wat betreft dat arrest zeker: er zal dan eerst een publiekrechtelijke grondslag voor dat verhaal moeten komen. De Hoge Raad staat geen doorkruising van het publiekrecht toe met een privaatrechtelijk middel (onrechtmatige daad of iets dergelijks).

Interessanter vind ik de volgende opmerkingen van de Hoge Raad in Brandweer Vlissingen (1992): “dat het niet aangaat kosten van de hier aan de orde zijnde publieke taakuitoefening langs een publiekrechtelijke weg aan de burgers in rekening te brengen. […] Voorts is nog van belang, dat verhaal van kosten ertoe zou kunnen leiden dat bij de burger een drempel zou kunnen ontstaan om tot alarmering over te gaan, hetgeen uit het oogpunt van openbaar belang onwenselijk is.”

En dat brengt mij terug bij mijn tweede vraag. Wij moeten helemaal niet willen dat voor dit soort dingen een rekening gestuurd wordt: dat zorgt er naar alle waarschijnlijkheid enkel voor dat mensen zelf, maar ook toeschouwers, minder geneigd zijn om hulp te roepen. Daar wordt uiteindelijk niemand beter van.

Mijn oplossing zou zijn (forse) boetes op te leggen aan degenen die menen wel op onveilig verklaard ijs te kunnen schaatsen. Daarmee wordt hetzelfde doel bereikt: minder schaatsers op gevaarlijk ijs. Ik zie het een beetje als met snelheidsboetes, dan kloppen we ook niet pas aan als je een ongeval veroorzaakt maar als het even kan meteen als je de overtreding begaat.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s